Αυτή που αγάπησε τον πρίγκιπα με το άσπρο άλογο
Γράφει η Ελεονώρα Σίγμα.
Όταν ήμουνα μικρή ονειρευόμουν τον πρίγκηπα στο άσπρο του το άτι, που θα με πάρει και θα με ταξιδέψει στα σύννεφα.
Ήρθε;
Ήρθε, όχι πάνω σε άσπρο άτι, αλλά ήρθε.
Με κοίταξε βαθιά στα μάτια και είπε θα ζήσω μαζί σου τη ζωή μου. Ντύθηκα στ’ άσπρα και τον ακολούθησα.
Ήταν όμορφος όσο κανείς. Ήταν γλυκός σαν μέλι. Ήταν δικός μου.
Αφέθηκα…Έγινα διάφανη στα χέρια του. Ρευστοποιήθηκα για να με πλάθει κατά πώς θέλει. Απογειώθηκα. Ελευθερώθηκα από μένα, από τους άλλους, τα πρέπει και τα δήθεν.
Με ταξίδεψε ψηλά, τόσο ψηλά που τα μάτια θόλωναν, η ανάσα κόβονταν κι έμενε μονάχα η ψυχή να ρουφάει λαίμαργα ό,τι της έδινε. Χανόμουν στο βλέμμα του και γίνονταν αυτός τα μάτια μου.
Χανόμουν στα χέρια του και γίνονταν αυτός τα αισθητήρια της αφής μου. Στροβιλιζόμουν στην ευτυχία που μου χάριζε.
Δεν πεινούσα, δεν διψούσα, δεν σκεφτόμουν. Ζούσα μονάχα για τη στιγμή.
Για την ανατριχίλα που άφηναν πάνω μου τ’ ακροδάχτυλά του, τη φλόγα που μετέδιδαν τα χείλη του, το λίβα της ανάσας του. Ήταν αληθινός πρίγκηπας; Δεν υπάρχουν αληθινοί πρίγκηπες. Μην πιστέψεις ποτέ πως υπάρχουν. Και ο δικός σου; Τι ήταν; Δεν ήταν πρίγκηπας; Ήταν μια οπτασία, ένα όνειρο ήταν. Ένα όνειρο που ήρθε σαν άνοιξη και τέλειωσε σαν χειμώνας. Ένας σπόρος ήταν, που έκανε την ψυχή μου να ανθίσει και την άφησε έρημο άνυδρη και άγρια. Μια θαλασσινή αύρα ήταν που μεταμορφώθηκε σε τυφώνα και γκρέμισε τα πάντα στο πέρασμά του. Δεν τον αγαπάς πια; Πάντα θα τον αγαπώ! Με έπλασε, όπως ο Θεός τους πρωτόπλαστους. Μου χάρισε πνοή, μου έμαθε την ευτυχία. Μου έδωσε τον παράδεισο. Τότε γιατί κλαις; Γιατί είσαι λυπημένη; Επειδή η ευτυχία δεν είναι παντοτινή. Επειδή η ζωή παίζει παιχνίδια χωρίς να μας πει τους όρους. Επειδή τέλειωσε. Και δεν ήθελα, δεν χόρτασα, δεν κορέστηκα. Χορταίνεται όμως η ευτυχία; Μη στεναχωριέσαι. Με τον καιρό θα ξεχάσεις. Δεν θέλω να ξεχάσω. Όταν ζει κανείς κάτι τόσο δυνατό, το βάζει στο εικονοστάσι της ψυχής του. Κι έχει αγγέλους για να το φυλούν να μην το κλέψει η λήθη. Το χαϊδεύει κάθε μέρα. Του τραγουδά, και το ποτίζει δάκρυα. Δε λες αλήθεια, της είπα. Όταν ζει κανείς κάτι τόσο μοναδικό, ολοκληρώνεται. Γι αυτό το λευτερώνει από μέσα του. Το αφήνει να πετάξει, προχωράει μπροστά και δεν φοβάται τη λησμονιά, γιατί δεν το αγγίζει, δεν το νικά. Δες, είναι ανεξίτηλα τα σημάδια του στην καρδιά σου. Δες, είναι μόνιμο το γλυκόπικρο χαμόγελο στα χείλη σου, όταν η σκέψη σου ταξιδεύει κοντά του. Δεν θα σου πάρει κανείς τον πρίγκιπά σου. Μα πρέπει να συνεχίσεις να ζεις, να αναπνέεις, να υπάρχεις έστω και χωρίς αυτόν.
Έκλαιγε απαρηγόρητη, αρνούμενη να δεχτεί τον πικρό χωρισμό.
Τρία χρόνια αργότερα έλαβα μια πρόσκληση σε γάμο.
Ήταν ντυμένη στ’ άσπρα και χαμογελούσε ευτυχισμένη.
Ένας νέος πρίγκηπας είχε μπει στη ζωή της. Μοναδικός…
Πηγή
Via
Με κοίταξε βαθιά στα μάτια και είπε θα ζήσω μαζί σου τη ζωή μου. Ντύθηκα στ’ άσπρα και τον ακολούθησα.
Ήταν όμορφος όσο κανείς. Ήταν γλυκός σαν μέλι. Ήταν δικός μου.
Αφέθηκα…Έγινα διάφανη στα χέρια του. Ρευστοποιήθηκα για να με πλάθει κατά πώς θέλει. Απογειώθηκα. Ελευθερώθηκα από μένα, από τους άλλους, τα πρέπει και τα δήθεν.
Με ταξίδεψε ψηλά, τόσο ψηλά που τα μάτια θόλωναν, η ανάσα κόβονταν κι έμενε μονάχα η ψυχή να ρουφάει λαίμαργα ό,τι της έδινε. Χανόμουν στο βλέμμα του και γίνονταν αυτός τα μάτια μου.
Χανόμουν στα χέρια του και γίνονταν αυτός τα αισθητήρια της αφής μου. Στροβιλιζόμουν στην ευτυχία που μου χάριζε.
Δεν πεινούσα, δεν διψούσα, δεν σκεφτόμουν. Ζούσα μονάχα για τη στιγμή.
Για την ανατριχίλα που άφηναν πάνω μου τ’ ακροδάχτυλά του, τη φλόγα που μετέδιδαν τα χείλη του, το λίβα της ανάσας του. Ήταν αληθινός πρίγκηπας; Δεν υπάρχουν αληθινοί πρίγκηπες. Μην πιστέψεις ποτέ πως υπάρχουν. Και ο δικός σου; Τι ήταν; Δεν ήταν πρίγκηπας; Ήταν μια οπτασία, ένα όνειρο ήταν. Ένα όνειρο που ήρθε σαν άνοιξη και τέλειωσε σαν χειμώνας. Ένας σπόρος ήταν, που έκανε την ψυχή μου να ανθίσει και την άφησε έρημο άνυδρη και άγρια. Μια θαλασσινή αύρα ήταν που μεταμορφώθηκε σε τυφώνα και γκρέμισε τα πάντα στο πέρασμά του. Δεν τον αγαπάς πια; Πάντα θα τον αγαπώ! Με έπλασε, όπως ο Θεός τους πρωτόπλαστους. Μου χάρισε πνοή, μου έμαθε την ευτυχία. Μου έδωσε τον παράδεισο. Τότε γιατί κλαις; Γιατί είσαι λυπημένη; Επειδή η ευτυχία δεν είναι παντοτινή. Επειδή η ζωή παίζει παιχνίδια χωρίς να μας πει τους όρους. Επειδή τέλειωσε. Και δεν ήθελα, δεν χόρτασα, δεν κορέστηκα. Χορταίνεται όμως η ευτυχία; Μη στεναχωριέσαι. Με τον καιρό θα ξεχάσεις. Δεν θέλω να ξεχάσω. Όταν ζει κανείς κάτι τόσο δυνατό, το βάζει στο εικονοστάσι της ψυχής του. Κι έχει αγγέλους για να το φυλούν να μην το κλέψει η λήθη. Το χαϊδεύει κάθε μέρα. Του τραγουδά, και το ποτίζει δάκρυα. Δε λες αλήθεια, της είπα. Όταν ζει κανείς κάτι τόσο μοναδικό, ολοκληρώνεται. Γι αυτό το λευτερώνει από μέσα του. Το αφήνει να πετάξει, προχωράει μπροστά και δεν φοβάται τη λησμονιά, γιατί δεν το αγγίζει, δεν το νικά. Δες, είναι ανεξίτηλα τα σημάδια του στην καρδιά σου. Δες, είναι μόνιμο το γλυκόπικρο χαμόγελο στα χείλη σου, όταν η σκέψη σου ταξιδεύει κοντά του. Δεν θα σου πάρει κανείς τον πρίγκιπά σου. Μα πρέπει να συνεχίσεις να ζεις, να αναπνέεις, να υπάρχεις έστω και χωρίς αυτόν.
Έκλαιγε απαρηγόρητη, αρνούμενη να δεχτεί τον πικρό χωρισμό.
Τρία χρόνια αργότερα έλαβα μια πρόσκληση σε γάμο.
Ήταν ντυμένη στ’ άσπρα και χαμογελούσε ευτυχισμένη.
Ένας νέος πρίγκηπας είχε μπει στη ζωή της. Μοναδικός…
Πηγή
Via
Labels
ΕΙΔΗΣΕΙΣ
Post A Comment
Δεν υπάρχουν σχόλια :